Κατά την παρέμβαση του – στην προσυνδιάσκεψη της ΝΔ που έγινε την Κυριακή 24 Μαϊου στο Ηράκλειο, παρουσία του Προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά – ο Μάξιμος ζήτησε να μη μείνει η ΝΔ σε διαπιστώσεις και ευχολόγια, αλλά από τη μια να αναζητήσει τα πραγματικά αίτια που δεν αφήνουν τη χώρα να εξέλθει από τη διαχρονική της κρίση και να καταστεί ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και από την άλλη να προσδιορίσει το περιεχόμενο της ανάπτυξης που θα πρέπει να αφορά στην τόνωση της μεσαίας τάξης που εκτός από ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας αποτελεί και την καρδιά της εκλογικής βάσης της ΝΔ.

Το πλήρες περιεχόμενο της παρέμβασης έχει ως εξής:

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι

Ως πολιτικός μηχανικός και καλός γνώστης των μαθηματικών (θέλω να πιστεύω…) θα μου επιτρέψετε να αντιστρέψω την εξίσωση που είναι το κύριο θέμα της σημερινής μας εκδήλωσης και να πω πως ΑΝΑΠΤΥΞΗ χωρίς ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ και ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ δεν μπορεί να προκύψει. Σταθερότητα και μεταρρυθμίσεις είναι προϋποθέσεις της ανάπτυξης.

Ναι. Φτάσαμε να θεωρούμε ζητούμενο το αυτονόητο.

Και είναι ζητούμενο διότι πρώτο ούτε την σταθερότητα έχουμε πετύχει να διασφαλίσουμε ως πολιτικό σύστημα και κοινωνία, ούτε στις απαραίτητες προσαρμογές στις νέες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης έχουμε προχωρήσει.

Το θέμα ωστόσο δεν είναι να μένουμε ούτε στις διαπιστώσεις ούτε στα ευχολόγια, αλλά να αναζητήσουμε τα πραγματικά αίτια.

Γιατί για παράδειγμα δεν έχουμε πολιτική σταθερότητα. Γιατί αρνούμαστε να μεταρρυθμιστούμε και να εκσυγχρονιστούμε; Τι μας εμποδίζει να το πράξουμε; Θυμίζω. Το 1996 το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα του “εκσυγχρονισμού”. Το 2004 η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή με το σύνθημα της “επανίδρυσης”. Και μετά περάσαμε στο ψευδεπίγραφο πολιτικό διαχωρισμό Μνημονίου-Αντιμνημονίου και ξεχάσαμε την ουσία. Κρύψαμε όλα μας τα προβλήματα και τις διαχρονικές παθογένειες μετατοπίζοντας την συζήτηση σε κάτι που δήθεν μας επιβλήθηκε έξωθεν.

Σήμερα, θέλω να πιστεύω πως ολοένα και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται πως δεν έφερε το Μνημόνιο την κρίση, αλλά η δική μας διαχρονική κρίση μάς έφερε τα Μνημόνια. Και είναι αυτή που δεν μας επιτρέπει να απαλλαχτούμε από αυτά.

Γιατί λοιπόν δεν έχουμε καταφέρει να εξασφαλίσουμε την πολυπόθητη σταθερότητα που απαιτείται; Νομίζω ότι το πρόβλημα βρίσκεται στα θεμέλια που έχει οικοδομηθεί η Δημοκρατία μας. Και θεμέλιο της Δημοκρατίας μας είναι το Σύνταγμα μας. Νομίζω ότι θα πρέπει να αρχίσουμε μια πολύ σοβαρή δημόσια συζήτηση για αυτό. Υπάρχουν πρόνοιες του Συντάγματος μας που αντί να εξασφαλίζουν την πολιτική ομαλότητα, οξύνουν την πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα.

Θυμίζω. Το 2009 ο Κώστας Καραμανλής αναγκάστηκε να πάει σε πρόωρες εκλογές διότι το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου είχε διαβεβαιώσει πως δεν θα συναινούσε στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα να μην παρθούν τα αναγκαία μέτρα για την καταιγίδα που έρχονταν και ήταν γνωστή σε όλους. Αν το Σύνταγμα δεν έδινε στην τότε αξιωματική αντιπολίτευση την ευκαιρία να διεκδικήσει την εξουσία θα υπήρχε η δυνατότητα πολιτικής συνεννόησης και συναίνεσης για την έγκαιρη αντιμετώπιση της καταιγίδας που θα ακολουθούσε και για την οποία ήταν όλοι ενήμεροι…

Το ίδιο ακριβώς ζήσαμε και προ ενός έτους. Η ευκαιρία που έδινε το Σύνταγμα στην τότε αξιωματική αντιπολίτευση το ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικήσει πρόωρα την εξουσία το οδηγούσε σε μια στείρα άρνηση για τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να προχωρήσουμε για να φύγουμε οριστικά από τα Μνημόνια. Η κυβέρνηση μας δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο της και οδηγηθήκαμε σε πρόωρες εκλογές με τα γνωστά δραματικά αποτελέσματα που ζούμε σήμερα.

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι

Κανένα προηγμένο κράτος του κόσμου δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, δεν μπορεί να χαράξει μια στρατηγική, όταν λειτουργεί με όρους πολιτικής αστάθειας και διαρκούς προεκλογικής αντιπαράθεσης. Συνεπώς αυτό πρέπει να αλλάξει και θα αλλάξει μόνο αν συζητήσουμε σοβαρά για την αλλαγή του Συντάγματος που αποτελεί την πηγή των προβλημάτων μας.

Προφανώς, τα προβλήματα μας δεν προκύπτουν μόνο από την έλλειψη πολιτικής σταθερότητας. Προκύπτουν και από το γεγονός ότι η Δημοκρατία μας δεν έχει εξασφαλίσει την απαραίτητη ισορροπία μεταξύ εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας, ώστε η μια να ελέγχει την άλλη. Έχουμε ένα πρωθυπουργικοκεντρικό σύστημα όπου σχεδόν όλες οι εξουσίες συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του πρωθυπουργού και κατ’ επέκταση στο κόμμα που του εξασφαλίζει τη δεδηλωμένη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, σε κάθε εναλλαγή στην εξουσία να υπάρχει εναλλαγή και στα πρόσωπα που συγκροτούν το κρατικό μηχανισμό.

Όμως γνωρίζουμε και αναγνωρίζουμε πως το κράτος έχει συνέχεια και αυτό πρέπει να το διασφαλίσουμε με ριζικές θεσμικές παρεμβάσεις, ώστε να πάψει να αποτελεί λάφυρο του εκάστοτε κόμματος που ανέρχεται στην εξουσία. Αν δεν το κάνουμε αυτό, οι καλύτερες πολιτικές προθέσεις θα συνθλίβονται σε ένα βαθύ κράτος που έχει βαθιές τις ρίζες του και προάγει τον κομματισμό, τη διαφθορά και της κρατικοδίαιτης διαπλοκής, σε βάρος της αξιοκρατίας και της υγιούς ιδιωτικής πρωτοβουλίας που αποτελούν θεμέλιο της ιδεολογίας μας.

Κλείνοντας φίλες και φίλοι και τη σύντομη παρέμβαση μου θα ήθελα να σταθώ και στην έννοια της ανάπτυξης και να θέσω το ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα.

Για ποια ανάπτυξη μιλάμε ως κόμμα, και για ποιους. Έχουμε δώσει την εντύπωση ότι όταν μιλάμε για ανάπτυξη εννοούμε την ανάπτυξη μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και συμφερόντων και όχι για την ανάπτυξη της μεσαίας τάξης που είναι η καρδιά της εκλογικής μας βάσης. Θα πρέπει λοιπόν να ξενασκεφτούμε ποιους εκπροσωπούμε ως κόμμα και να προσεγγίσουμε όλους εκείνους τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες και ελεύθερους επαγγελματίες που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας και που η κρίση έχει πλήξει περισσότερους από όλους. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή, για αυτούς πρέπει να προτείνουμε λύσεις, αυτούς να εκπροσωπήσουμε. Είναι ζήτημα επιβίωσης για αυτούς και πολιτικής επιβίωσης για το κόμμα μας.

Σας ευχαριστώ