“Τώρα πια όμως, είναι η ώρα της δικής μου γενιάς!” τόνισε ο βουλευτής ΝΔ Ηρακλείου κ. Μάξιμος Σενετάκης στη προεκλογική του ομιλία που πραγματοποιήθηκε στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου, λέγοντας πως η πρόκληση της νέας γενιάς είναι “να σκύψουν το κεφάλι, να δουλέψουν και να βρουν λύσεις”.

Μπροστά σε ένα κοινό που κατέκλησε το θέατρο ο κ. Μάξιμος Σενετάκης ευχαρίστησε την προηγουμένη γενιά που φρόντισαν ώστε στα παιδιά τους να μη λείψει τίποτα και να μεγαλώσουν με ειρήνη και ευημερία, λέγοντας πως σέβεται το έργο τους και την προσφορά τους.

Τόνισε όμως πως τώρα είναι η ώρα νέοι άνθρωποι που βρίσκονται στην πιο παραγωγική φάση της ηλικίας τους να αναλάβουν την ευθύνη να εξασφαλίσουν αξιοπρέπεια στους γονείς τους και ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, ώστε και σε αυτή τη γενιά να μη λείψει τίποτα.

Το μέλλον αυτό δεν μπορεί παρά να είναι μέσα στην Ευρώπη, είπε ο βουλευτής τονίζοντας ότι πως αν θέλουμε η Ελλάδα να παραμείνει μέλος της Ευρώπης “θα πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες”. Κι αυτό διότι πια η “Ευρώπη της ύφεσης” δεν θέλει, αλλά και δεν μπορεί πια να ανέχεται στους κόλπους της ένα κακομαθημένο παιδί που κάνει του κεφαλιού του.

Ο κ. Σενετάκης ανέπτυξε τα προβλήματα ανταγωνιστικότητας και γήρανσης του πληθυσμού της που αντιμετωπίζει η Ευρώπη συνολικά και τις διεργασίες που γίνονται για να τα αντιμετωπίσει, λέγοντας πως “για να συμμετέχουμε κι εμείς σε αυτή τη τόσο σημαντική συζήτηση πρέπει να είμαστε στο τραπέζι της συζήτησης. Ως νοικοκύρηδες όμως. Όχι ως επαίτες.”

Ο βουλευτής κατηγόρησε όσους παραπλανούν τους πολίτες με ψεύτικες υποσχέσεις για επιστροφή σε “ένδοξες εποχές” και επιτέθηκε σε όσους μιλούν για επιστροφή στη δραχμή λέγοντας που είναι “εκείνοι που πρώτοι θα έρθουν να αγοράσουν κοψοχρονιάς ότι θα έχει απομείνει από ένα λαό εξαθλιωμένο. Και θα το κάνουν με τα ευρωπαϊκά λεφτά που αποθησαύρισαν όλα αυτά τα χρόνια επειδή ήταν ημέτεροι του παλιού συστήματος.”

Ο κ. Σενετάκης περιέγραψε το όραμα του για τη επόμενη μέρα μιας νέας Ελλάδας με οικονομική αυτοτέλεια για εθνική αξιοπρέπεια, σημειώνοντας ότι “νέοι άνθρωποι, νέο αίμα, νέο χρήμα, να μπει στην παραγωγή για την παραγωγή, κυρίως. Όχι για την κατανάλωση”.

Προς αυτή την κατεύθυνση κατέληξε “είναι ανάγκη να συνεννοηθούμε και να συνεργαστούμε μεταξύ μας. Στην Ελλάδα της επόμενης μέρας δεν υπάρχουν διαχωρισμοί σε μπλε, πράσινους, κόκκινους. Γιατί όλοι πάνω στην ίδια βάρκα βρισκόμαστε. Αν τη βουλιάξουμε θα πνιγούμε όλοι.”

Στην αρχή της εκδήλωσης παρουσιάστηκε βίντεο με αποσπάσματα του βουλευτή από ομιλίες του στην Βουλή, ενώ συγκινητικός ήταν ο χαιρετισμός με βίντεο, ενός διαπρεπούς Έλληνα της διασποράς του κ. Διομήδη Καστάνη Αντιπρόεδρου της πολυεθνικής Ericsson.

Ο χαιρετισμός του Διομήδη Καστάνη

Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Μάξιμου Σενετάκη έχει ως εξής:

Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια το Διομήδη για τη στήριξη του. Εκπροσωπεί το πρότυπο του νέου Έλληνα. Το νέου Έλληνα που μάχεται, προσπαθεί, δημιουργεί. Τέτοιοι Έλληνες, τέτοια παραδείγματα μας κάνουν υπερήφανους. Αλλά συνάμα μας πληγώνουν. Γιατί ο Διομήδης, όπως κι άλλα παιδιά της ηλικίας μου, της δικής μου γενιάς, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Να καταθέσουν την ενέργεια, τη δημιουργικότητα την υπεραξία τους, σε άλλες οικονομίες, σε άλλες κοινωνίες. Κάνουν αυτές πλούσιες και φτωχαίνουν τη δική μας.

Όλους αυτούς τους ΆΞΙΟΥΣ Έλληνες τούς θέλουμε πίσω. Πρέπει να τους φέρουμε πίσω. Πρέπει να τους επιτρέψουμε να γυρίσουν πίσω. Να τους δώσουμε κίνητρα να το κάνουν. Τους έχουμε ανάγκη. Αλλιώς πως θα φύγουμε μπροστά; Ποιος θα σύρει το κάρο της ανάπτυξης που όλοι ευαγγελιζόμαστε; Πως θα κοιτάξουμε το μέλλον;!

Φίλες και φίλοι, συμπολίτισσες και συμπολίτες μου,

Θέλω να ευχαριστήσω και εσάς για τη μεγάλη τιμή που μου κάνετε να είστε απόψε εδώ, μαζί μου! Η παρουσία σας μού δίνει δύναμη να συνεχίσω ό,τι ξεκίνησα πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν πήρα την απόφαση να αφήσω τα εργοτάξια και να ασχοληθώ με τα κοινά. Για να εκπροσωπήσω τη δική μου γενιά. Τη γενιά του Διομήδη!

Πίστευα και πιστεύω ότι σε κρίσιμες στιγμές για τον τόπο μας, η νέα γενιά των Ελλήνων δεν μπορούμε να μένουμε αδρανείς και αμέτοχοι. Ως ενεργοί πολίτες οφείλουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας απέναντι στην κοινωνία και να διεκδικούμε θέσεις ευθύνης, προκειμένου να έχουμε τη δυνατότητα να αλλάζουμε από “μέσα” τα πράγματα. Από δω. Στον τόπο μας. Να διορθώνουμε λάθη και παραλείψεις της προηγούμενης γενιάς, να βελτιώνουμε το σήμερα και να θέτουμε τις προϋποθέσεις για ένα καλύτερο αύριο.

Προσωπικά σέβομαι όσα έκαναν οι πατεράδες και οι μανάδες μας. Σέβομαι όσα μας κληροδότησαν. Αναγνωρίζω τις προσπάθειες τους να μας μεγαλώσουν όσο καλύτερα μπορούσαν. Να μας μορφώσουν. Να μη μας λείψει τίποτα. Για αυτό και ποτέ, δεν θα με ακούσετε να μεμψιμοιρώ. Ούτε να τους επικρίνω. Τώρα που βλέπω τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά, τώρα που κι εγώ, ως πατέρας, έχω την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών μου, μπορώ και συμμερίζομαι τις αγωνίες τους. Μπορώ να αντιληφθώ την προσφορά τους.

Νοιώθω ευτυχής που ανήκω σε μια γενιά που πέρασε καλά. Νοιώθω ευγνώμων που η γενιά μου δεν έζησε τη φρίκη του πολέμου. Δεν πείνασε. Δεν ξεσπιτώθηκε. Και νοιώθω μια μεγάλη υποχρέωση να τους ευχαριστήσω για αυτό.

Τώρα πια όμως, είναι η ώρα της δικής μου γενιάς! Όλοι εμείς που βρισκόμαστε στην πιο παραγωγική φάση της ζωής μας έχουμε χρέος να πάρουμε τη σκυτάλη της ευθύνης και της δημιουργίας. Της ευθύνης να περιφρουρήσουμε την αξιοπρέπεια της προηγούμενης γενιάς και της δημιουργίας των προϋποθέσεων να μεγαλώσει η επόμενη, όπως μεγάλωσε και η δική μας.

Με ασφάλεια, με ειρήνη, με ευημερία!

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης μέρας. Αυτό είναι το στοίχημα της δικής μου γενιάς!

Φίλες και φίλοι, συμπολίτισσες και συμπολίτες μου

Στην πρόσκληση που σας απηύθυνα προ ημερών, έλεγα πως σήμερα θα πούμε αλήθειες. Θα μιλήσουμε για την ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ μιας ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ με ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ που είναι προϋπόθεση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.

Αυτή η κουβέντα δεν απλή. Και σίγουρα δεν μπορεί να γίνει με θυμό, οργή και αγανάκτηση. Χρειάζεται νηφαλιότητα, σοβαρότητα, υπευθυνότητα, γνώση της πραγματικότητας, τεχνοκρατική προσέγγιση του προβλήματος.

Για να προσεγγίσουμε το πρόβλημα θα πρέπει να το δούμε σε όλη του την έκταση.

Η Ελλάδα, ευτυχώς, κι αυτό το οφείλουμε στην προηγούμενη γενιά, δεν είναι μια περιθωριοποιημένη και απομονωμένη χώρα. Είναι μέλος μιας Ένωσης. Της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συνύπαρξη μας σε μια τέτοια Ένωση, με τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου, έχει κανόνες. Έχει δικαιώματα, αλλά έχει και υποχρεώσεις. Αντίστοιχα, έχει τα θετικά και τα αρνητικά της.

Καλώς ή κακώς σήμερα, η Ευρώπη είναι σε σταυροδρόμι. Δεν είναι η Ευρώπη που η έζησε και δημιούργησε, η προηγούμενη γενιά. Είναι μια Ευρώπη με ανασφάλειες. Είναι μια Ευρώπη σε μετάβαση που αναζητά ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με τους πολίτες της. Μια Ευρώπη που θέλει να διαφυλάξει το κεκτημένο της ειρήνης που μας κληροδότησαν οι παππούδες μας. Ένα κεκτημένο που κρατήσαμε επί 70 ολόκληρα χρόνια. Γεγονός πρωτόγνωρο για την σύγχρονη ευρωπαϊκή Ιστορία, που ποτέ δεν πρέπει να φεύγει από το μυαλό μας.

Αυτή η Ευρώπη, της οποίας η Ελλάδα αποτελεί ισότιμο μέλος, χάρης στο όραμα του ιδρυτή της παράταξης μας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αντιμετωπίζει σήμερα μια μεγάλη πρόκληση. Την πρόκληση να παραμείνει ένας ισχυρός παράγοντας του διεθνούς συστήματος, παρέχοντας στους πολίτες της, ασφάλεια, σταθερότητα, ειρήνη, ευμάρεια, δημοκρατία.

Είναι μια πρόκληση μεγάλη! Είναι ένα στοίχημα δύσκολο.

Κι αυτό γιατί, εδώ και χρόνια, η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει σημαντικές διεθνείς κοινωνικές και οικονομικές ανατροπές. Η πλάστιγγα έχει αρχίσει να γέρνει υπέρ των αναπτυσσόμενων οικονομιών, σε βάρος των υπεχρεωμένων αναπτυγμένων κρατών και εν πολλοίς γερασμένων δυτικών κοινωνιών.

Ήδη η Κίνα έχει ξεπεράσει τις ΗΠΑ σε όρους ισοδυναμίας αγοραστικής δύναμης και συμμετέχει στη διαμόρφωση του 18% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έναντι τού μόλις 4% που κατείχε το 2.000! Σε αυτό το διάστημα, που η Κίνα τριπλασίαζε τη συμμετοχή της στο παγκόσμιο ΑΕΠ, το μερίδιο της Ευρωζώνης υποχωρούσε. Συγκεκριμένα, την περίοδο από το 2004 έως το 2013 από το 22,76% κατέβηκε στο 17,07%, καταδεικνύοντας το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της.

Αναφέρω ενδεικτικά αυτά τα στοιχεία για να υποστηρίξω πως το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας και το ελληνικό πρόβλημα συνολικά, λαμβάνει χώρα σε μια Ευρώπη ύφεσης. Που σημαίνει πολύ απλά ότι η περίοδος των παχέων αγελάδων έχουν περάσει. Η Ευρώπη δεν έχει αποθέματα ανοχής, σε ένα κακομαθημένο εταίρο που αρνείται να πειθαρχήσει με τους γενικούς κανόνες. Όποιοι κι αν είναι αυτοί κάθε φορά. Όπως κι αν συνδιαμορφώνονται.

Συνεπώς, αν θέλουμε η Ελλάδα να παραμείνει μέλος της Ευρώπης και να χαίρει των πλεονεκτημάτων της συμμετοχής της σε μια Ένωση, η οποία προφανώς και μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα τα μεγάλα προβλήματα που προκύπτουν απ’ ότι να τα αντιμετώπιζε η χώρα μας μόνη και περιθωριοποιημένη, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ. Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Φίλες και φίλοι

Η συμμετοχή μας στην Ευρώπη είναι οικειοθελής. Ουδείς μας υποχρεώνει να μείνουμε με το ζόρι. Και φυσικά είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε, αν θα μείνουμε ή θα φύγουμε. Είναι στο χέρι μας να αντισταθούμε σε όλους εκείνους που περιμένουν στη γωνία για να επωφεληθούν από μια Ελλάδα της φτώχειας. Από μια Ελλάδα της δραχμής και της βαλκανικής Ιστορίας.

Και βεβαίως πρέπει να καταλάβουμε πως καμία λογική δεν υποχρεώνει τους εταίρους μας να μάς δέχονται στην ευρωπαϊκή οικογένεια, όσο εμείς θέλουμε να κάνουμε του κεφαλιού μας. Κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που θα μας δείξουν την έξοδο.

Ήδη αυτές τις μέρες συζητούν να μας εξαιρέσουν από το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων. Είναι ένα προειδοποιητικό καμπανάκι και δεν είναι κινδυνολογία. Είναι απάντηση στον καιροσκοπικό εφησυχασμό που καλλιεργούν ορισμένοι. Το Grexit είναι ρεαλιστικό ενδεχόμενο και δεν εξωραΐζεται με ευχολόγια και εικασίες. Απαιτεί υπευθυνότητα, γνώση των πραγματικών δεδομένων και ευρωπαϊκών συσχετισμών. Απαιτεί λεπτούς και προσεκτικούς χειρισμούς. Με το μέλλον της χώρας ΔΕΝ παίζουμε!

Φίλες και φίλοι, συμπολίτισσες και συμπολίτες μου

Κατανοώ τα παράπονα, τη δυσαρέσκεια, τον θυμό, ίσως, πολλών από εσάς. Πράγματι, αρκετά πράγματα δεν έγιναν όπως έπρεπε. Πράγματι, θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολλά περισσότερα και καλύτερα. Όμως, όποιος ενεργεί, όποιος κινείται, αναπόφευκτα κάνει και λάθη. Όμως, πάντα πρέπει να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα.

Η Ευρώπη με τα καλά της, αλλά και με τα όποια κακά της, είναι αλήθεια πως έχει στηρίξει τη χώρα μας. Οι Ευρωπαίοι μας θέλουν στην οικογένεια τους. Μας θεωρούν, όχι άδικα, κομμάτι του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μας θέλουν ως μια χώρα ισότιμη. Για αυτό μας βοηθούν.

Από το 1981 έως σήμερα, η Ελλάδα δέχθηκε από την Ευρώπη περί τα 310 δισ.€ επιδοτήσεις, 305 δισ.€ δάνεια και 12 δισ.€ τεχνική υποστήριξη. Πρόκειται για 21 φορές του Σχέδιο Μάρσαλ για ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή είναι η αλήθεια!

Ποιος αμφισβητεί, ακόμα και σήμερα, ότι ωφεληθήκαμε από αυτή τη βοήθεια; Οι πατεράδες μας το ξέρουν. Η δική μας γενιά το έζησε.

Όμως, κάτι δεν έγινε σωστά.

Πολλά απ’ αυτά τα χρήματα δεν χρησιμοποιήθηκαν για να γίνουν οι απαραίτητες θεσμικές αλλαγές. Στη λειτουργία του κράτους, της αυτοδιοίκησης, της δικαιοσύνης, της κοινωνικής πρόνοιας, της Παιδείας. Σπαταλήθηκαν στην κατανάλωση, έγιναν ιδιωτικός πλούτος κομματικών ημετέρων, επενδύθηκαν σε λάθος κατεύθυνση.

Κτίζαμε πολυκατοικίες αντί να δημιουργούμε βιώσιμες επιχειρήσεις. Εγκαταλείπαμε τα χωράφια και ανοίγαμε εμπορικά. Εισάγαμε προϊόντα και δεν παράγαμε προϊόντα. Κλείναμε μεγάλες επιχειρήσεις και διογκώναμε το κράτος. Κι αυτό είναι αλήθεια!

Χάθηκε μια ευκαιρία να αλλάξουμε πραγματικά! Να εμβαθύνουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς. Να δημιουργήσουμε ένα βιώσιμο, δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος πρόνοιας, μια εξωστρεφή και ανταγωνιστική οικονομία που να εξασφάλιζε την αυτονομία μας για τα επόμενα χρόνια.

Είναι πολύ συγκεκριμένο αυτό λέω. Δείτε για παράδειγμα τι έγινε με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Συρθήκαμε και πάλι σε πρόωρες εκλογές. Από τις 16 Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι της 25 Ιανουαρίου, μέσα περίπου 6,5 χρόνια είχα 5 βουλευτικές εκλογές, όλες πρόωρες που σμπαράλιασαν την οικονομία. Οι θεσμικές μας αδυναμίες σμπαριαλάζουν την οικονομία. Για αυτό και μιλήσαμε για την ανάγκη αναθεώρησης του Συντάγματος που κάποιοι όμως δεν τη θέλουν.

Όλα αυτά οι παλαιότεροι από εσάς τα έβλεπαν, τα ζούσαν. Όμως η ευμάρεια, η ευφορία, το ζεστό χρήμα, σκέπαζαν τα προβλήματα. Ο λαϊκισμός κυριαρχούσε, αλλά δεν ήταν τόσο επώδυνος, τόσο επιζήμιος, τόσο επικίνδυνος όσο είναι σήμερα. Η Ευρώπη ήταν εκεί και βοηθούσε, επιδοτούσε, ενίσχυε, δάνειζε. Αυτός όμως ο ενάρετος κύκλος έκλεισε. Το πάρτι τελείωσε. Τα δανεικά κόπηκαν και τα όλα τα δομικά μας προβλήματα βγήκαν στην επιφάνεια. Μαζί και τα χρέη μας που άρχισαν να μας πνίγουν.

Τι έπρεπε να έχουμε κάνει; Είναι ιστορία. Επί πέντε χρόνια τώρα αυτό συζητάμε.

Ποιος έφταιξε; Πάνω κάτω γνωρίζουμε. Ο ελληνικός λαός απέδωσε τις ευθύνες. Μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού εκείνης της εποχής έχει πάει σπίτι του. Τώρα είναι η σειρά μιας νέας γενιάς πολιτικών.

Το θέμα για μας είναι τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Το θέμα, το δικό μας, είναι πως θα φύγουμε μπροστά.

Έχουμε μια ευκαιρία, την τελευταία ίσως, να αντιστρέψουμε το μειονέκτημα. Να μετατρέψουμε την κρίση σε δημιουργία. Να αναγεννηθούμε. Να κάνουμε τώρα, έστω και υπό αυτές τις δύσκολες συνθήκες, όσα οι παλαιότεροι πολιτικοί δεν τόλμησαν να κάνουν τα προηγούμενα χρόνια.

Το σίγουρο είναι πως εμείς τα ίδια δεν μπορούμε να τα κάνουμε. Η Ευρώπη δεν μπορεί να μας στηρίξει αυτή τη φορά. Ούτε θέλει, ούτε μπορεί. Έχει κι αυτή πρόβλημα. Όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν πρόβλημα. Είπαμε γιατί. Μπήκαν κι άλλοι παίκτες στο παιχνίδι και διεκδικούν μερίδιο στην παγκόσμια πίτα.

Συνεπώς, πρέπει να σοβαρευτούμε.

Και πρέπει να σας πω, ότι όλο αυτό το διάστημα που έχω την τιμή να είμαι βουλευτής, συναντώ γύρω μου σοβαρούς ανθρώπους. Σοβαρούς και νοικοκύρηδες επαγγελματίες και επιχειρηματίες που πραγματικά κάνουν προσπάθειες σε ένα εχθρικό προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλον.

Πήγα στη βιομηχανική και είδα επιχειρήσεις που υιοθετούν την καινοτομία και την τεχνολογία και παράγουν ποιοτικά προϊόντα, διεθνώς ανταγωνιστικά.

Πήγα στην περιφέρεια του νομού όπου είδα νέους αγρότες που ακολουθούν νέα πρότυπα καλλιέργειας και δίνουν έμφαση στο design και την τυποποίηση για να είναι ανταγωνιστικοί.

Είδα επιχειρήσεις στον κλάδο του τουρισμού που προσπαθούν να συνδέσουν τις υπηρεσίες τους με την παράδοση μας και τη κρητική διατροφή.

Διαπιστώνω καθημερινά την αγωνία των ανθρώπων της αγοράς να εκσυγχρονιστούν, να προσαρμοστούν στις νέες ανάγκες, να βελτιώσουν την ποιότητα των υπηρεσιών τους, να βρουν αγορές να εξάγουν τα προϊόντα τους. Ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας σήμερα βράζει για το καινούργιο, το παραγωγικό, το δημιουργικό.

Είναι όλοι αυτοί που απέμειναν όρθιοι από την κρίση. Τα 2,78 εκ. απασχολούμενοι στον παραγωγικό τομέα που έμειναν από τα 3,74 εκ. που ήταν το 2008, πριν ξεσπάσει η κρίση. Απ’ αυτούς τους ανθρώπους περιμένουν να ζήσουν οι υπόλοιποι. Από αυτούς να συνεισφέρουν σε φόρους και εισφορές για να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συντάξεις, για να επιδοτηθούν τα Ταμεία. Ε, λοιπόν ο λογαριασμός δεν βγαίνει.

Πρέπει νέοι άνθρωποι, νέο αίμα, νέο χρήμα, να μπει στην παραγωγή για την παραγωγή, κυρίως. Όχι για την κατανάλωση. Και προς αυτή την κατεύθυνση το πρόγραμμα της ΝΔ, το δικό μας πρόγραμμα, είναι πιο στοχευμένο, πιο ρεαλιστικό.

Αυτό όμως δεν μπορεί να το δει και να το καταλάβει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας που βράζει από θυμό και αγανάκτηση. Που νοιώθει απομονωμένο και περιθωριοποιημένο. Που αισθάνεται αδύναμο να παρακολουθήσει τις εξελίξεις. Δεν θέλει να το ακούει. Προτιμά να ακούει εύκολες υποσχέσεις για επιστροφή στις παλιές και ένδοξες εποχές. Δεν καταλαβαίνει όμως πως είναι υποσχέσεις ανθρώπων που δεν του λένε την αλήθεια. Που δεν του εξηγούν την πραγματικότητα και στην Ελλάδα και στον κόσμο. Που δεν τον βοηθούν να βγει από το περιθώριο γιατί τον θέλουν στο περιθώριο…

Για αυτό δεν του λένε τίποτα για το νέο μοντέλο που πρέπει να δημιουργήσουμε για να αντιμετωπίσουμε όλη αυτή τη δυσμενή κατάσταση. Αντιθέτως, προσπαθούν να τον πείσουν ότι υπάρχει ο εύκολος δρόμος της επιστροφή στα νέα δανεικά. Και πως αυτό είναι θέμα διεκδίκησης, είναι θέμα “σκληρής διαπραγμάτευσης”. Λες και υπάρχει μετρητής σκληρότητας διαπραγμάτευσης…

Μα αν υφίστατο τέτοιο θέμα, κάποιοι από μας πρώτοι δεν θα το έκαναν; Και η αλήθεια είναι πως κάποιοι, κάποια στιγμή το επιχείρησαν. Γύρισαν πίσω όμως, με σκυμμένο το κεφάλι.

Και κατάλαβαν (θέλω να ελπίζω ότι το κατάλαβαν και αρκετοί στην παράταξη μας) ότι πρέπει να σκύψουν το κεφάλι, να δουλέψουν και να βρουν λύσεις. Δηλαδή να παράξουν πολιτική. Αυτή είναι πια η αποστολή της δικής μου γενιάς. Να παράξει νέες πολιτικές, να βρει τις λύσεις, στις δύσκολες συνθήκες. Αυτό είναι η πρόκληση για τη νέα γενιά πολιτικών, επιχειρηματιών, επαγγελματιών που θέλουν να μείνουν στο τόπο τους και να προκόψουν.

Ποιος θα δώσει λοιπόν τις λύσεις; Με ποιον τρόπο θα δοθούν λύσεις; Ωραίες οι θεωρίες και τα μεγάλα σχέδια, ότι θα προκαλέσουμε σεισμό στην Ευρώπη, ότι θα τους αναγκάσουμε να εγκαταλείψουν την πολιτική λιτότητας (άλλη πλάνη εδώ… μα ήδη συζητείται η αλλαγή πολιτικής λιτότητας και το πέρασμα σε μια πολιτική “ποσοτικής χαλάρωσης”. Οι Ευρωπαίοι τη συζητούν, ο Ντράγκι την προωθεί, δεν την επιβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ…), ότι θα προκαλέσουν Διεθνή Διάσκεψη για το Χρέος. Μα φυσικά. Το χρέος είναι πρόβλημα για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Και μάλιστα με μεγαλύτερο χρέος από το δικό μας.

Όμως, προτού μεγαλοπιαστούμε με το πως θα αλλάξουμε την Ευρώπη και τον κόσμο, μήπως προηγουμένως θα έπρεπε να δούμε πως θα φτιάξουμε και θα νοικοκυρέψουμε το σπίτι μας; Και το νοικοκύρεμα ξεκινά από τα απλά.

Κανείς δεν λέει να αγνοήσουμε τις μεγάλες διεργασίες που γίνονται στην Ευρώπη. Όπου φυσικά και θέμα συζήτησης είναι μια Ευρώπη της Γερμανία, ή μια Γερμανία της Ευρώπης. Όπου φυσικά θέμα συζήτησης είναι το περίφημο κοινωνικό κράτος της Ευρώπης πιέζεται. Όπου φυσικά θέμα συζήτησης είναι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης, ή γήρανση του πληθυσμού της, τα προβλήματα που δημιουργούν τα μαζικά κύματα μετανάστευσης από τις εξαθλιωμένες περιοχές της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Αλλά για να συμμετέχουμε κι εμείς σε αυτή τη τόσο σημαντική συζήτηση πρέπει να είμαστε στο τραπέζι της συζήτησης. Ως νοικοκύρηδες όμως. Όχι ως επαίτες.

Γιατί αυτό που μας λένε κάποιοι σήμερα είναι το πως θα συνεχίσουμε να επαιτούμε. Δεν μας λένε το πως θα νοικοκυρευτούμε.

Ακούστε τι λένε. Μιλάνε για αθρόες, προσλήψεις και επαναπροσλήψεις στο Δημόσιο. Είδαμε και πάθαμε να νοικοκυρέψουμε το κράτος, με τόσες και τόσες αντιστάσεις. Είδαμε και πάθαμε να πείσουμε για την ανάγκη της αξιολόγησης, που οι πρώτοι οι φιλότιμοι και έντιμοι δημόσιοι υπάλληλοι τη θέλουν. Κι έρχονται τώρα κάποιοι και ζητάνε την κατάργηση του ΑΣΕΠ. Έστω κι αυτού του τελευταίου ψήγματος αξιοκρατίας που ο αείμνηστος Αναστάσιος Πεπονής έστησε και πολεμήθηκε λυσσαλέα από το ίδιο του το κόμμα.

Έρχονται κάποιοι και λένε πως είναι καλύτερο να γυρίσουμε στη δραχμή. Και κινδυνολογούν ότι οι κακοί Ευρωπαίοι θα μας πάρει τα σπίτια και τον εθνικό μας πλούτο. Μα αυτοί που θέλουν την επιστροφή στην δραχμή είναι εκείνοι που δεν θέλουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες. Είναι εκείνοι που πρώτοι θα έρθουν να αγοράσουν κοψοχρονιάς ότι θα έχει απομείνει από ένα λαό εξαθλιωμένο. Και θα το κάνουν με τα ευρωπαϊκά λεφτά που αποθησαύρισαν όλα αυτά τα χρόνια επειδή ήταν ημέτεροι του παλιού συστήματος.

Φίλες και φίλοι, συμπολίτισσες και συμπολίτες μου,

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Τα τελευταία χρόνια επιχειρήσαμε να αλλάξουμε πολλά. Τα πρώτα θετικά αποτελέσματα είχαν αρχίσει να φαίνονται. Ο αρχικός στόχος είχε επιτευχθεί. Η σταθεροποίηση της οικονομίας έγινε. Το ενδεχόμενο του Grexit είχε σταματήσει να συζητείται. Οι αγορές ήταν φιλικές. Τα spreads έπεφταν. Η Ελλάδα φαινόταν να ανατάσσεται. Να μπαίνει στο ενάρετο κύκλο, πρώτη από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που τώρα καλούνται κι αυτές να κάνουν τις επώδυνες μεταρρυθμίσεις που κάναμε εμείς.

Ξένοι επενδυτές πόνταραν στο μέλλον της χώρας. Αναζητούσαν να επενδύσουν τα χρήματα τους. Γιατί έχουμε μια μικρή και άρα ευέλικτη και ευπροσάρμοστη οικονομία, γιατί πιστεύουν στις ποικίλες παραγωγικές δυνατότητες μας. Στην ενέργεια, στον πρωτογενή τομέα, στη μεταποίηση, στον τουρισμό, στη ναυτιλία, σε υπηρεσίες ποιότητας και υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Πρέπει να ανοίξουμε το παιχνίδι παντού και σε όλους!

Είμαι από εκείνους που στις δύσκολες ώρες ανέλαβα πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. Όλες μου οι παρεμβάσεις στη Βουλή, όλες μου οι προτάσεις είχαν αυτό το στόχο.

Είμαι απ’ αυτούς που από την αρχή υποστήριξαν και υποστηρίζουν ένα νέο αναπτυξιακό αφήγημα, ένα ολοκληρωμένο όραμα που θα ανασυγκροτήσει και θα διευρύνει τον παραγωγικό ιστό, που θα αλλάξει νοοτροπίες και θα καταργήσει αναχρονιστικά στερεότυπα. Με μετασχηματισμό των δομών από μια οικονομία της κατανάλωσης με δανεικά, σε μια οικονομία ανταγωνιστική εξωστρεφή, προσανατολισμένη στις επενδύσεις και τις εξαγωγές. Οι παλαιότεροι από σας θυμάστε πως σπουδάσατε και προκόψατε. Η σταφίδα ήταν το πρώτο σε εξαγωγές προϊόν. Όπως και το λάδι και τα οπωροκηπευτικά. Με αυτά μεγαλώσατε εσείς και μεγαλώσατε τα παιδιά σας. Όλους εμάς της γενιάς μου.

Και πάντα δίνατε προτεραιότητα στη Παιδεία. Και τώρα αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε. Παιδεία με έμφαση στην έρευνα και την καινοτομία που θα συνδέεται με την επιχειρηματικότητα. Με υψηλή τεχνική κατάρτιση και εξειδίκευση, με ανάδειξη και επιβράβευση της Αριστείας.

Είμαι απ’ αυτούς που υποστήριξαν και υποστηρίζουν σθεναρά τη δραστική μείωση των φορολογικών συντελεστών για εταιρίες που δημιουργούν νέες θέσεις απασχόλησης. Την υιοθέτηση ενός απλού, σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος, ώστε να προσελκύσει εγχώριες και ξένες επενδύσεις, ενταγμένες όμως σε εθνικό σχεδιασμό.

Είμαι απ’ αυτούς που διαρκώς υποστήριξαν τον περιορισμό της γραφειοκρατίας και την απλούστευση των διαδικασιών σε θέματα που αφορούν επενδύσεις και επιχειρηματικότητα. Είμαι απ’ αυτούς που υποστήριξαν τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της Δημόσιας Διοίκησης. Ένα κράτος στρατηγός που θα ελέγχει και θα εποπτεύει που θα υπερασπίζεται τους θεσμούς, θα αντιμετωπίζει τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή και θα απονέμει ταχύτατα δικαιοσύνη.

Φίλες και φίλες, συμπολίτισσες και συμπολίτες μου

Θέλω να μου δώσετε τη δύναμη να συνεχίσω στην επόμενη Βουλή. Διότι, άλλος δρόμος για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο δεν υπάρχει.

Πρέπει επιτέλους να συμφωνήσουμε ότι είναι ανάγκη να συνεννοηθούμε και να συνεργαστούμε μεταξύ μας. Στην Ελλάδα της επόμενης μέρας δεν υπάρχουν διαχωρισμοί σε μπλε, πράσινους, κόκκινους. Υπάρχουν άνθρωποι ικανοί για να υποστηρίξουν αυτή την πολιτική και πρέπει να τους επιλέξετε και να τους στηρίξετε. Γιατί όλοι πάνω στην ίδια βάρκα βρισκόμαστε. Αν τη βουλιάξουμε θα πνιγούμε όλοι. Αντίπαλος δεν είναι ο διπλανός μας, είναι ο κακός μας εαυτός.

Αυτός ο κακός μας εαυτός που δεν μας επιτρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και να δούμε την Αξία που έχει ο τόπος, την Αξία που έχει η Ελλάδα, την Αξία που έχουν οι άνθρωποι της. Όλοι εσείς…

Σας ευχαριστώ!